ad0e1780

BATIBOUW 2023

Fri, 17 Feb 2023 20:32:56 GMT

Batibouw, de grootste en belangrijkste beurs van België in de bouw-, renovatie- en woonsector, vindt in 2023 weer plaats in Brussels Expo. De nieuwe data: van dinsdag 14 tot en met zondag 19 maart.

Met genoegen kunnen we U zeggen dat we aan deze editie deelnemen !!

--> Hall / Paleis 09 DESIGN CORNER

De beurs krijgt een nieuwe indeling en de professionele dagen zullen worden vervangen door een aparte vakbeurs tijdens Batibouw, die in één Paleis van Brussels Expo zal worden georganiseerd. Ook nieuw dit jaar is dat de beurs Cocoon tijdens Batibouw wordt georganiseerd in paleis 9.
In het onderstaande artikel vindt u alle noodzakelijke informatie om uw Batibouw bezoek goed voor te bereiden.

Data en openingsuren

Van dinsdag 14 t/m zondag 19 maart 2023
Tijdens het weekend: 10u-19u
In de week: 11u-19u

Nocturne: donderdag 16 en vrijdag 17 maart tot 21.00 uur

Alles over Kwarts : Ontstaan, Eigenschappen en Toepassingen

Sat, 19 Nov 2022 11:10:19 GMT

Kwarts is een hard, kristallijn mineraal dat bestaat uit silica (siliciumdioxide). De atomen zijn verbonden in een continu raamwerk van SiO4 silicium-zuurstof tetraëders, waarbij elke zuurstof wordt gedeeld door twee tetraëders, waardoor een algemene chemische formule van SiO2 ontstaat. Kwarts is het tweede meest voorkomende mineraal in de continentale korst van de aarde, na veldspaat.

Kwarts bestaat in twee vormen, de normale α-kwarts en de hoge-temperatuur β-kwarts, die beide chiraal zijn. De transformatie van α-kwarts naar β-kwarts vindt abrupt plaats bij 573 ° C (846 K; 1063 ° F). Aangezien de transformatie gepaard gaat met een aanzienlijke verandering in volume, kan het gemakkelijk leiden tot microfracturering van keramiek of gesteente dat deze temperatuurdrempel passeert.

Er zijn veel verschillende soorten kwarts, waarvan er verschillende geclassificeerd zijn als edelstenen. Sinds de oudheid zijn variëteiten van kwarts de meest gebruikte mineralen bij het maken van sieraden en hardsteensnijwerk, vooral in Eurazië.

Kwarts is het mineraal dat de waarde van 7 definieert op de hardheidsschaal van Mohs, een kwalitatieve krasmethode om de hardheid van een materiaal tegen slijtage te bepalen.

Etymologie

Het woord "kwarts" is afgeleid van het Duitse woord "Quarz", dat in de eerste helft van de 14e eeuw dezelfde vorm had in het Middelhoogduits en in het Oost-Centraal-Duits en dat afkomstig was van de Poolse dialectterm kwardy, wat overeenkomt met de Tsjechische term tvrdý ("hard").

De oude Grieken verwezen naar kwarts als krustallos, afgeleid van het Oudgriekse kruos dat "ijzig koud" betekent, omdat sommige filosofen (waaronder Theophrastus) kennelijk geloofden dat het mineraal een vorm van onderkoeld ijs was. Tegenwoordig wordt de term bergkristal soms gebruikt als alternatieve naam voor transparant grof kristallijn kwarts.

Varianten (volgens kleur)

Zuiver kwarts, traditioneel bergkristal of helder kwarts genoemd, is kleurloos en transparant of doorschijnend en wordt vaak gebruikt voor hardsteengravures, zoals het Lothair-kristal. Veel voorkomende gekleurde variëteiten zijn citrien, rozenkwarts, amethist, rookkwarts, melkkwarts en andere. Deze kleurdifferentiaties komen voort uit de aanwezigheid van onzuiverheden die de moleculaire orbitalen veranderen, waardoor er enkele elektronische overgangen plaatsvinden in het zichtbare spectrum die kleuren veroorzaken.

Het belangrijkste onderscheid tussen soorten kwarts is dat van macrokristallijn (individuele kristallen zichtbaar voor het blote oog) en de microkristallijne of crypto kristallijne variëteiten (aggregaten van kristallen die alleen zichtbaar zijn onder sterke vergroting). De cryptokristallijne varianten zijn doorschijnend of grotendeels ondoorzichtig, terwijl de transparante varianten eerder macrokristallijn zijn. Chalcedoon is een cryptokristallijne vorm van silica die bestaat uit fijne vergroeiingen van zowel kwarts als zijn monokliene polymorfe moganiet. Andere ondoorzichtige edelsteenvariëteiten van kwarts, of gemengde gesteenten waaronder kwarts, vaak inclusief contrasterende banden of kleurpatronen, zijn agaat, carneool of sard, onyx, heliotroop en jaspis.

Amethist

Amethist is een vorm van kwarts die varieert van een heldere, levendige violette tot donkere of doffe lavendeltint. 'S Werelds grootste afzettingen van amethisten zijn te vinden in Brazilië, Mexico, Uruguay, Rusland, Frankrijk, Namibië en Marokko. Soms groeien amethist en citrien in hetzelfde kristal. Het wordt dan ametrien genoemd. Een amethist ontleent zijn kleur aan sporen van ijzer in zijn structuur.

Blauwe kwarts

Blauwe kwarts bevat insluitsels van vezelig magnesio-riebeckiet of crocidoliet.

Dumortieriet kwarts

Opnames van het mineraal dumortieriet in kwartsstukken resulteren vaak in zijdeachtig ogende vlekken met een blauwe tint. Tinten paars of grijs zijn soms ook aanwezig. "Dumortierietkwarts" (ook wel "blauw kwarts" genoemd) heeft soms contrasterende lichte en donkere kleurzones over het materiaal. "Blauwe kwarts" is een kleine edelsteen.

Citrien

Citrien is een variëteit van kwarts waarvan de kleur varieert van lichtgeel tot bruin als gevolg van een submicroscopische verdeling van colloïdale ijzerhydroxide-onzuiverheden. Natuurlijke citrienen zijn zeldzaam; de meeste commerciële citrienen zijn warmtebehandelde amethisten of rookkwartsen. Een warmte behandelde amethist heeft echter kleine lijntjes in het kristal, in tegenstelling tot het troebele of rokerige uiterlijk van een natuurlijke citrien. Het is bijna onmogelijk om visueel onderscheid te maken tussen gesneden citrien en gele topaas, maar ze verschillen in hardheid. Brazilië is de grootste producent van citrien en een groot deel van de productie komt uit de staat Rio Grande do Sul. De naam is afgeleid van het Latijnse woord citrina wat "geel" betekent en is ook de oorsprong van het woord "citroen". Soms kunnen citrien en amethist samen in hetzelfde kristal worden gevonden, dat dan ametrien wordt genoemd. Citrien wordt ook wel de "koopmanssteen" of "geldsteen" genoemd, vanwege het bijgeloof dat het welvaart zou brengen.

Citrien werd voor het eerst gewaardeerd als een goudgele edelsteen in Griekenland tussen 300 en 150 voor Christus, tijdens het Hellenistische tijdperk. De gele kwarts werd daarvoor gebruikt om sieraden en gereedschappen te versieren, maar was niet erg gewild.

Melkachtig kwarts

Melkkwarts of melkkwarts is de meest voorkomende variant van kristallijn kwarts. De witte kleur wordt veroorzaakt door minieme vloeistofinsluitingen van gas, vloeistof of beide, gevangen tijdens kristalvorming, waardoor het van weinig waarde is voor optische en hoogwaardige edelsteentoepassingen.

Rozenkwarts

Rozenkwarts is een soort kwarts met een lichtroze tot rozerode tint. De kleur wordt meestal veroorzaakt door sporen van titanium, ijzer of mangaan in het materiaal. Sommige rozenkwarts bevat microscopisch kleine rutielnaalden die een asterisme produceren in doorvallend licht. Recente onderzoeken naar röntgendiffractie suggereren dat de kleur te wijten is aan dunne microscopisch kleine vezels van mogelijk dumortieriet in het kwarts.

Daarnaast is er een zeldzaam type roze kwarts (ook vaak kristallijn rozenkwarts genoemd) met een kleur waarvan wordt gedacht dat deze wordt veroorzaakt door sporen van fosfaat of aluminium. De kleur in kristallen is blijkbaar lichtgevoelig en onderhevig aan vervaging. De eerste kristallen werden gevonden in een pegmatiet gevonden in de buurt van Rumford, Maine, VS en in Minas Gerais, Brazilië.

Rookkwarts

Rookkwarts is een grijze, doorschijnende versie van kwarts. Het varieert in helderheid van bijna volledige transparantie tot een bruingrijze kristal dat bijna ondoorzichtig is. Sommige kunnen ook zwart zijn. De doorschijnendheid is het gevolg van natuurlijke bestraling die inwerkt op minuscule sporen aluminium in de kristalstructuur.

Prasioliet

Niet te verwarren met Praseoliet.

Prasioliet, ook wel vermarine genoemd, is een variëteit van kwarts die groen van kleur is. Sinds 1950 is bijna al het natuurlijke prasioliet afkomstig uit een kleine Braziliaanse mijn, maar het wordt ook gezien in Neder-Silezië in Polen. Natuurlijk voorkomend prasioliet wordt ook gevonden in het Thunder Bay-gebied van Canada. Het is een zeldzaam mineraal in de natuur; de meeste groene kwarts is warmtebehandelde amethist.

Geschiedenis

Het woord "kwarts" komt van het Duitse Quarz (help·info),[65] dat van Slavische oorsprong is (Tsjechische mijnwerkers noemden het křemen). Andere bronnen schrijven de oorsprong van het woord toe aan het Saksische woord Querkluftertz, wat kruisaderig erts betekent.

Kwarts is het meest voorkomende materiaal dat wordt geïdentificeerd als de mystieke stof maban in de Australische Aboriginal-mythologie. Het wordt regelmatig gevonden in doorgangsgrafbegraafplaatsen in Europa in een begrafeniscontext, zoals Newgrange of Carrowmore in Ierland. Het Ierse woord voor kwarts is grianchloch, wat 'zonnesteen' betekent. Kwarts werd ook gebruikt in het prehistorische Ierland, evenals in veel andere landen, voor stenen werktuigen; zowel aderkwarts als bergkristal werden geknapt als onderdeel van de lithische technologie van de prehistorische volkeren.

Terwijl jade sinds de vroegste tijden de meest gewaardeerde halfedelsteen is voor snijwerk in Oost-Azië en precolumbiaans Amerika, werden in Europa en het Midden-Oosten de verschillende soorten kwarts het meest gebruikt voor de verschillende soorten sieraden en hardsteenhouwen. , inclusief gegraveerde edelstenen en cameo-edelstenen, vazen van bergkristal en extravagante vaten. De traditie bleef objecten produceren die tot het midden van de 19e eeuw zeer gewaardeerd werden, toen het grotendeels uit de mode raakte, behalve in sieraden. Camee-techniek maakt gebruik van de kleurbanden in onyx en andere variëteiten.

De Romeinse natuuronderzoeker Plinius de Oudere geloofde dat kwarts waterijs was, dat na lange tijd permanent bevroren was. (Het woord "kristal" komt van het Griekse woord κρύσταλλος, "ijs".) Hij steunde dit idee door te zeggen dat kwarts wordt gevonden in de buurt van gletsjers in de Alpen, maar niet op vulkanische bergen, en dat grote kwartskristallen werden gevormd tot bollen om koel de handen. Dit idee bleef bestaan tot in ieder geval de 17e eeuw. Hij wist ook van het vermogen van kwarts om licht te splitsen in een spectrum.

In de 17e eeuw maakte Nicolas Steno's studie van kwarts de weg vrij voor moderne kristallografie. Hij ontdekte dat, ongeacht de grootte of vorm van een kwartskristal, de lange prismavlakken altijd samenkwamen in een perfecte hoek van 60°.

De piëzo-elektrische eigenschappen van kwarts werden ontdekt door Jacques en Pierre Curie in 1880. De kwartsoscillator of resonator werd voor het eerst ontwikkeld door Walter Guyton Cady in 1921. George Washington Pierce ontwierp en patenteerde kwartskristaloscillatoren in 1923. Warren Marrison creëerde in 1927 de eerste kwartsoscillatorklok op basis van het werk van Cady en Pierce.

Pogingen om kwarts te synthetiseren begonnen in het midden van de negentiende eeuw toen wetenschappers probeerden mineralen te maken onder laboratoriumomstandigheden die de omstandigheden nabootsten waarin de mineralen in de natuur werden gevormd: de Duitse geoloog Karl Emil von Schafhäutl (1803-1890) was de eerste persoon die kwarts synthetiseerde toen in 1845 creëerde hij microscopisch kleine kwartskristallen in een snelkookpan. De kwaliteit en grootte van de kristallen die door deze vroege inspanningen werden geproduceerd, waren echter slecht.

In de jaren dertig was de elektronica-industrie afhankelijk geworden van kwartskristallen. De enige bron van geschikte kristallen was Brazilië; de Tweede Wereldoorlog verstoorde echter de bevoorrading vanuit Brazilië, dus probeerden landen kwarts op commerciële schaal te synthetiseren. De Duitse mineraloog Richard Nacken (1884–1971) behaalde enig succes in de jaren dertig en veertig. Na de oorlog probeerden veel laboratoria grote kwartskristallen te laten groeien. In de Verenigde Staten sloot het US Army Signal Corps een contract met Bell Laboratories en met de Brush Development Company uit Cleveland, Ohio om kristallen te synthetiseren in navolging van Nacken. (Voorafgaand aan de Tweede Wereldoorlog produceerde Brush Development piëzo-elektrische kristallen voor platenspelers.) In 1948 had Brush Development kristallen gekweekt met een diameter van 1,5 inch (3,8 cm), de grootste tot nu toe. Tegen de jaren vijftig produceerden hydrothermische synthesetechnieken synthetische kwartskristallen op industriële schaal, en tegenwoordig is vrijwel al het kwartskristal dat in de moderne elektronica-industrie wordt gebruikt, synthetisch.

Bron : Wikepedia

Alles over Amethist : Ontstaan, Eigenschappen en Toepassingen

Sat, 19 Nov 2022 10:26:48 GMT

Amethist is een violette variëteit van kwarts. De naam komt van het Koine-Griekse amethystos van -a-, " niet " en (Oudgrieks) methysko " bedwelmen ", een verwijzing naar de overtuiging dat de steen zijn eigenaar beschermde tegen dronkenschap . Oude Grieken droegen amethist en sneden er drinkbekers uit in de overtuiging dat het dronkenschap zou voorkomen.

Amethist, een halfedelsteen, wordt vaak gebruikt in sieraden en is de traditionele geboortesteen voor februari.

Tint en toon

Amethist komt voor in primaire tinten van licht lavendel of bleek violet tot diep paars. Amethist kan een of beide secundaire tinten vertonen, rood en blauw. Amethist van hoge kwaliteit is te vinden in Siberië, Sri Lanka, Brazilië, Uruguay en het Verre Oosten. De ideale kwaliteit, genaamd "Deep Siberian", heeft een primaire paarse tint van ongeveer 75-80%, met 15-20% blauwe en (afhankelijk van de lichtbron) rode secundaire tinten. "Rose de France" wordt bepaald door zijn opvallend lichte tint paars, die doet denken aan een lavendel/lila tint. Deze bleke kleuren werden ooit als ongewenst beschouwd, maar zijn de laatste tijd populair geworden door intensieve marketing.

Groene kwarts wordt soms ten onrechte groene amethist genoemd, wat een verkeerde benaming is en geen geschikte naam voor het materiaal, aangezien de juiste terminologie prasioliet is. Andere namen voor groene kwarts zijn vermarijn of limoencitrien.

Amethist vertoont vaak kleurzonering, met de meest intense kleur die doorgaans wordt aangetroffen bij de kristaluiteinden. Het is de meest gewaardeerde variëteit van kwarts. Een van de taken van een edelsteensnijder is om een afgewerkt product te maken met een gelijkmatige kleur. Soms is slechts een dunne laag van een natuurlijke, ongesneden amethist violet gekleurd, of is de kleur erg ongelijkmatig. De ongesneden edelsteen heeft misschien maar een klein deel dat geschikt is voor facetten.

Aangetoond is dat de kleur van amethist het resultaat is van vervanging door bestraling van driewaardig ijzer (Fe3+) voor silicium in de structuur, in aanwezigheid van sporenelementen met een grote ionische straal, en tot op zekere hoogte , kan de amethistkleur natuurlijk het gevolg zijn van verplaatsing van overgangselementen, zelfs als de ijzerconcentratie laag is. Natuurlijke amethist is dichroïsch in roodachtig violet en blauwachtig violet, maar wordt bij verhitting geeloranje, geelbruin of donkerbruin en kan op citrien lijken, maar verliest zijn dichroïsme, in tegenstelling tot echte citrien. Bij gedeeltelijke verhitting kan amethist resulteren in ametrien.

Amethist kan in toon vervagen als het te veel wordt blootgesteld aan lichtbronnen, en kan kunstmatig worden verduisterd met voldoende bestraling. Het fluoresceert niet onder kortgolvig of langgolvig UV-licht.

Geografische vindplaatsen

Amethist wordt op veel locaties over de hele wereld gevonden. Tussen 2000 en 2010 was de grootste productie afkomstig van Marabá en Pau d'Arco, Pará, en het Paraná-bekken, Rio Grande do Sul, Brazilië; Sandoval, Santa Cruz, Bolivië; Artigas, Uruguay; Kalomo, Zambia; en Thunder Bay, Ontario. Kleinere hoeveelheden zijn te vinden op veel andere locaties in Afrika, Brazilië, Spanje, Argentinië, Rusland, Afghanistan, Zuid-Korea, Mexico en de Verenigde Staten.

Een amethistgeode die ontstond toen grote kristallen groeiden in open ruimtes in de rots.

Amethist wordt in overvloed geproduceerd in de staat Rio Grande do Sul in Brazilië, waar het voorkomt in grote geodes in vulkanisch gesteente. Veel van de holle agaten in het zuidwesten van Brazilië en Uruguay bevatten een oogst van amethistkristallen in het binnenland. Artigas, Uruguay en de naburige Braziliaanse staat Rio Grande do Sul zijn grote wereldproducenten, met kleinere hoeveelheden gedolven in de staten Minas Gerais en Bahia.

Amethist uit Brazilië in het Mineral Museum in India

Amethist wordt ook gevonden en gewonnen in Zuid-Korea. De grote bovengrondse amethistader in Maissau, Neder-Oostenrijk, was van historisch belang maar behoort niet langer tot de belangrijke producenten. Veel fijne amethist komt uit Rusland, vooral in de buurt van Mursinka in het Ekaterinburg-district, waar het voorkomt in drusy-holtes in granietgesteenten. Amethist werd van oudsher op veel plaatsen in Zuid-India gedolven, hoewel dit niet langer belangrijke producenten zijn. Een van de grootste amethistproducenten ter wereld is Zambia in zuidelijk Afrika, met een jaarlijkse productie van ongeveer 1000 ton.

Amethist komt op veel plaatsen in de Verenigde Staten voor. De belangrijkste productie vindt plaats in Four Peaks, Gila en Maricopa Counties, Arizona, en Jackson's Crossroads, Wilkes County, Georgia.

Kleinere voorvallen zijn gemeld in de Red Feather Lakes, nabij Fort Collins, Colorado; Amethistberg, Texas; Yellowstone National Park; Delaware Provincie, Pennsylvania; Haywood County, Noord-Carolina; Deer Hill en Stow, Maine, en in het Lake Superior-gebied van Minnesota, Wisconsin en Michigan.

Amethist komt relatief veel voor in de Canadese provincies Ontario en Nova Scotia. De grootste amethistmijn in Noord-Amerika bevindt zich in Thunder Bay, Ontario.

Amethist is de officiële staatsedelsteen van South Carolina. Verschillende amethisten uit South Carolina zijn te zien in het Smithsonian Museum of Natural History.

Geschiedenis

Amethist werd door de oude Egyptenaren als edelsteen gebruikt en werd in de oudheid grotendeels gebruikt voor diepdruk gegraveerde edelstenen.

De Grieken geloofden dat amethist-edelstenen bedwelming konden voorkomen, terwijl middeleeuwse Europese soldaten amethist-amuletten droegen als bescherming in de strijd in de overtuiging dat amethist mensen geneest en kalm houdt. In Angelsaksische graven in Engeland zijn kralen van amethist gevonden. Anglicaanse bisschoppen dragen een bisschoppelijke ring die vaak is bezet met een amethist, een toespeling op de beschrijving van de apostelen als "niet dronken" met Pinksteren in Handelingen 2:15.

Een grote geode, of "amethist-grot", uit de buurt van Santa Cruz in het zuiden van Brazilië, werd gepresenteerd op een tentoonstelling in 1902 in Düsseldorf, Duitsland.

De betekenis van amethist varieert van tijd tot tijd en cultuur, daarom heeft amethist verschillende betekenissen in Feng Shui en richt het zich op het vergroten van rijkdom. In het oude China werd het ook gebruikt als een krachtig hulpmiddel om negatieve energieën te verwijderen en de gevaren van het dagelijks leven te verdrijven.

Culturele geschiedenis

Het oude Griekenland

Het Griekse woord amethystos kan worden vertaald als "niet dronken", uit het Grieks a-, "niet" + methustos, "bedwelmd". Amethist werd beschouwd als een sterk tegengif tegen dronkenschap, daarom werden er vaak wijnbekers uit gesneden. In zijn gedicht "L'Amethyste, ou les Amours de Bacchus et d'Amethyste" (Amethyst of de liefdes van Bacchus en Amethyste), bedacht de Franse dichter Remy Belleau (1528-1577) een mythe waarin Bacchus, de god van de bedwelming, , van wijn en druiven achtervolgde een meisje genaamd Amethyste, die zijn genegenheid weigerde. Amethyste bad tot de goden om kuis te blijven, een gebed dat de kuise godin Diana beantwoordde en haar in een witte steen veranderde. Vernederd door Amethyste's verlangen om kuis te blijven, goot Bacchus wijn over de steen als een offer, waarbij hij de kristallen paars kleurde.

Variaties op het verhaal zijn onder meer dat Dionysus was beledigd door een sterveling en zwoer de volgende sterveling die zijn pad kruiste te doden, waardoor woeste tijgers ontstonden om zijn woede uit te voeren. De sterveling bleek een mooie jonge vrouw te zijn, Amethystos, die op weg was om hulde te brengen aan Artemis. Haar leven werd gespaard door Artemis, die het meisje transformeerde in een beeld van puur kristallijn kwarts om haar te beschermen tegen de meedogenloze klauwen. Dionysus huilde tranen van wijn uit berouw over zijn actie bij het zien van het prachtige beeld. De tranen van de god kleurden toen de kwarts paars.

Deze mythe en zijn variaties komen niet voor in klassieke bronnen. De godin Rhea schenkt Dionysus echter wel een amethiststeen om de wijndrinker gezond te houden in de historische tekst.

Andere culturele verenigingen

Tibetanen beschouwen amethist als heilig voor de Boeddha en maken er gebedskralen van. Amethist wordt beschouwd als de geboortesteen van februari. In de middeleeuwen werd het beschouwd als een symbool van royalty's en werd het gebruikt om Engelse regalia te versieren. In de Oude Wereld werd amethist beschouwd als een van de kardinale edelstenen, in die zin dat het een van de vijf edelstenen was die boven alle andere als kostbaar werden beschouwd, totdat er grote afzettingen werden gevonden in Brazilië.

Waarde

Tot de 18e eeuw was amethist opgenomen in de kardinale of meest waardevolle edelstenen (samen met diamant, saffier, robijn en smaragd), maar sinds de ontdekking van uitgebreide afzettingen op locaties zoals Brazilië heeft het het grootste deel van zijn waarde verloren. . Het wordt nu beschouwd als een halfedelsteen.

Verzamelaars zoeken naar kleurdiepte, mogelijk met rode flitsen als ze conventioneel worden gesneden. Aangezien amethist gemakkelijk verkrijgbaar is in grote structuren, wordt de waarde van de edelsteen niet primair bepaald door het karaatgewicht. Dit is anders dan bij de meeste edelstenen, omdat het karaatgewicht de waarde van de steen doorgaans exponentieel verhoogt. De grootste factor in de waarde van amethist is de weergegeven kleur.

Bron : Wikepedia

Alles over Agaat : Ontstaan, Eigenschappen en Toepassingen

Sat, 19 Nov 2022 08:54:45 GMT

Agaat is een gemeenschappelijke rotsformatie, bestaande uit chalcedoon en kwarts als primaire componenten, met een grote verscheidenheid aan kleuren. Agaten worden voornamelijk gevormd in vulkanische en metamorfe gesteenten. Het decoratieve gebruik van agaat dateert uit het oude Griekenland in diverse sieraden en in de zegelstenen van Griekse krijgers. Het gebruik van kralenkettingen met doorboord en gepolijst agaat gaat verder terug tot het 3e millennium v.Chr. In de beschaving van de Indusvallei.

Etymologie

De steen kreeg zijn naam van Theophrastus, een Griekse filosoof en natuuronderzoeker, die de steen ontdekte langs de kustlijn van de Dirillo-rivier of Achates op Sicilië, ergens tussen de 4e en 3e eeuw v.Chr.

Vorming en eigenschappen

Agaatmineralen hebben de neiging zich te vormen op of in reeds bestaande rotsen, waardoor het moeilijk wordt om hun vormingstijd nauwkeurig te bepalen. Het is gedateerd dat hun gastheergesteenten zich al in de Archean Eon hebben gevormd. Agaten worden meestal gevonden als knobbeltjes in de holtes van vulkanisch gesteente. Deze holtes worden gevormd door de gassen die vastzitten in het vloeibare vulkanische materiaal dat blaasjes vormt. Holten worden vervolgens opgevuld met silica-rijke vloeistoffen uit het vulkanische materiaal, lagen worden afgezet op de wanden van de holte die langzaam naar binnen werken. De eerste laag die op de spouwmuren wordt afgezet, is algemeen bekend als de grondlaag. Variaties in de aard van de oplossing of in de afzettingsomstandigheden kunnen een overeenkomstige variatie in de opeenvolgende lagen veroorzaken. Deze variaties in lagen resulteren in banden van chalcedoon, vaak afgewisseld met lagen kristallijn kwarts die gestreept agaat vormen. Er kunnen zich ook holle agaten vormen als gevolg van de afzetting van vloeistofrijk siliciumdioxide dat niet diep genoeg doordringt om de holte volledig te vullen. Agaat vormt kristallen in de verkleinde holte en de top van elk kristal kan naar het midden van de holte wijzen.

De grondlaag is vaak donkergroen, maar kan worden gewijzigd door ijzeroxide, wat resulteert in een roestachtig uiterlijk. Agaat is zeer duurzaam en wordt daarom vaak los gezien van zijn eroderende matrix. Eenmaal verwijderd, is het buitenoppervlak meestal kuiltjes en ruw door het vullen van de holte van zijn voormalige matrix. Agaten zijn ook gevonden in afzettingsgesteenten, normaal gesproken in kalksteen of dolomiet; deze afzettingsgesteenten krijgen holtes, vaak van ontbonden takken of ander begraven organisch materiaal. Als silica-rijke vloeistoffen in deze holtes kunnen doordringen, kunnen agaten worden gevormd.

Soorten

Kantagaat is een variëteit die een kantachtig patroon vertoont met vormen zoals ogen, wervelingen, banden of zigzaglijnen. Blauwe kantagaat komt voor in Afrika en is bijzonder hard. Crazy lace-agaat, typisch gevonden in Mexico, is vaak felgekleurd met een complex patroon, wat een willekeurige verdeling van contourlijnen en cirkelvormige druppels laat zien, verspreid over de rots. De steen is typisch rood en wit gekleurd, maar vertoont ook gele en grijze combinaties.

Mosagaat vertoont, zoals de naam al doet vermoeden, een mosachtig patroon en is groenachtig van kleur. De kleur wordt niet gecreëerd door enige vegetatieve groei, maar eerder door het mengsel van chalcedoon en geoxideerde ijzeren hoornblende. Dendritisch agaat vertoont ook vegetatieve kenmerken, waaronder varenachtige patronen die worden gevormd door de aanwezigheid van mangaan en ijzeroxiden.

Turritella-agaat (Elimia tenera) wordt gevormd uit de schelpen van versteende zoetwater Turritella-slakken met langwerpige spiraalvormige schelpen. Evenzo kunnen koraal, versteend hout, poreuze rotsen en andere organische resten ook agaat vormen.

Coldwater agaten, zoals de Lake Michigan cloud agate, vormden zich niet onder vulkanische processen, maar vormden zich in plaats daarvan in de kalksteen- en dolomietlagen van mariene oorsprong. Net als agaten van vulkanische oorsprong, werden Coldwater-agaten gevormd uit silicagels die zakken en naden in het gesteente bekleedden. Deze agaten zijn meestal minder kleurrijk, met gestreepte lijnen van grijze en witte chalcedoon.

Griekse agaat is een naam die wordt gegeven aan bleek wit tot geelbruin gekleurd agaat dat al in 400 v.Chr. In de voormalige Griekse kolonie Sicilië werd gevonden. De Grieken gebruikten het voor het maken van sieraden en kralen.

Braziliaans agaat wordt gevonden als omvangrijke geodes van gelaagde knobbeltjes. Deze komen voor in bruinachtige tinten met daartussen wit en grijs. Het wordt vaak geverfd in verschillende kleuren voor sierdoeleinden.

Veelvlak agaat vormt zich in een vlakke vorm vergelijkbaar met een veelvlak. Wanneer het wordt gesneden, vertoont het vaak een karakteristieke gelaagdheid van concentrische polygonen. Er is gesuggereerd dat groei niet kristallografisch wordt gecontroleerd, maar het gevolg is van het opvullen van ruimtes tussen reeds bestaande kristallen die sindsdien zijn opgelost.

Iris-agaat is een fijngestreept en meestal kleurloos agaat, dat, wanneer het dun wordt gesneden, spectrale ontleding van wit licht in de samenstellende kleuren vertoont, waarvoor 400 tot 30.000 banden per inch nodig zijn.

Andere vormen van agaat zijn onder meer Holley Blue Agate (ook wel gespeld als "Holly Blue Agate"), een zeldzame donkerblauwe lintagaat die alleen in de buurt van Holley, Oregon wordt gevonden; Lake Superior-agaat; Carneool agaat (heeft roodachtige tinten); Botswana-agaat; pluim agaat; condor agaat; buisagaat met zichtbare stroomkanalen of "buizen" ter grootte van een gaatje; vestingwerk agaat met contrasterende concentrische strepen die doen denken aan verdedigingsgrachten en muren rond oude forten; Binghamite, een variëteit die alleen voorkomt op de Cuyuna-ijzerreeks (nabij Crosby) in Crow Wing County, Minnesota; vuuragaat met een iriserende, interne flits of "vuur", het resultaat van een laag helder agaat over een laag hydrothermisch afgezet hematiet; Patuxent River-steen, een rode en gele vorm van agaat die alleen in Maryland voorkomt; en enhydro-agaat, dat kleine insluitsels van water bevat, soms met luchtbellen.

Toepassingen

Agaat is een van de meest gebruikte materialen in de kunst van het snijden van hardsteen en is teruggevonden op een aantal oude vindplaatsen, wat wijst op het wijdverbreide gebruik ervan in de antieke wereld; archeologisch herstel op de locatie van Knossos op Kreta illustreert bijvoorbeeld zijn rol in de Minoïsche cultuur uit de bronstijd. Het wordt ook al eeuwenlang gebruikt voor het polijsten van leer.

De decoratieve kunsten gebruiken het om ornamenten te maken zoals spelden, broches of andere soorten sieraden, papiermessen, inktpotten, knikkers en zegels. Agaat wordt tegenwoordig ook nog steeds gebruikt voor decoratieve displays, cabochons, kralen, houtsnijwerk en Intarsia-kunst, evenals gepolijste en trommel gepolijste exemplaren van verschillende grootte en oorsprong. Idar-Oberstein was een van de centra die op industriële schaal gebruik maakte van agaat. Waar in het begin lokaal gevonden agaten werden gebruikt om allerlei voorwerpen voor de Europese markt te maken, werd dit rond de eeuwwisseling een geglobaliseerde business: Idar-Oberstein importeerde grote hoeveelheden agaat uit Brazilië, als scheepsballast. Door gebruik te maken van een verscheidenheid aan gepatenteerde chemische processen, produceerden ze gekleurde kralen die over de hele wereld werden verkocht. Agaten worden al lang gebruikt in kunstnijverheid. Het heiligdom van een presbyteriaanse kerk in Yachats, Oregon, heeft zes ramen met ruiten gemaakt van agaat verzameld van de plaatselijke stranden.

Industrieel gebruik van agaat maakt gebruik van de hardheid, het vermogen om een hoogglans gepolijste oppervlakteafwerking en weerstand tegen chemische aantasting te behouden. Het wordt van oudsher gebruikt om meslagers te maken voor laboratoriumbalansen en precisieslingers, en soms om vijzels en stampers te maken om chemicaliën te pletten en te mengen.

Bron : Wikepedia